Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Witchcraft – Nucleus (2016) Doom metal, psychedelic hard rock

Αρκετές φορές κατά τη διάρκεια των τριάντα χρόνων μουσικών αναζητήσεων, βρέθηκα σε αναμμένα κάρβουνα περιμένοντας να κυκλοφορήσει κάποιο συγκεκριμένο άλμπουμ. Κάποια από αυτά είναι  τα “Death or Glory” των Running Wild (1989), “Keeper of the seven keys II” των Helloween , “Land of the Free”  Gamma Ray (1995).
Όταν ανακοινώθηκε από τη Nuclear Blast η κυκλοφορία του “Nucleus” των Witchcraft μου κόπηκαν τα πόδια. Εκτός από το ότι είχαν ακυρώσει το live στο Κύτταρο, εκτός των θεμάτων υγείας του ηγέτη Magnus Pelander το πέμπτο άλμπουμ των Σουηδών θα ακολουθούσε το “Legend”. Το άλμπουμ πραγματικός θρύλος που ήταν μια από τις αιτίες της δημιουργίας αυτής εδώ της σελίδας (θυμηθείτε την κριτική εδώ). Πώς να ξεπεραστεί αυτό το αριστούργημα; Και θα ακολουθήσει το ύφος, που ο προκάτοχός του δημιούργησε;
Η λογική και η heavy metal μουσική ιστορία μας διδάσκει ότι σπάνια έχει γίνει τέτοιο σερί. Το έκαναν οι Manowar με τα “Into Glory Ride” και “Hail to England”, οι Maiden με τα “Piece of Mind” και “Powerslave”, αλλά μπορεί να επαναληφθεί εν έτη 2016 από μια μπάντα που είναι πλέον τριμελής; Ω ναι, ο Magnus για άλλη μια φορά τους απολύει όλους, δυστυχώς και τον θεό και ιδρυτικό μέλος Ola Henriksson στο μπάσο, και ξαναπιάνει την κιθάρα.
Η πρώτη ακρόαση μου έδωσε την απάντηση. “Legend” δεν ξαναβγαίνει. Η δεύτερη ακρόαση με έκανε να εντοπίσω τις διαφορές. Στην τρίτη το αποδέχθηκα και από την τέταρτη και μετά συνειδητοποίησα πόσο καλός δίσκος είναι το “Nucleus”. Απλά έχει την ατυχία να ακολουθεί του “Legend”.
Το “Maelstrom” ανοίγει το άλμπουμ και το φλάουτο επιβεβαιώνει την ανακοίνωση της εταιρείας ότι εδώ συνδυάζεται το παρελθόν και το παρόν των Witchcraft. Η παραγωγή είναι πιο βρώμικη (σε σχέση με το Legend πάντα), οι κιθάρες πιο σκληρές από ποτέ και η φωνή του Magnus σε εξαιρετική κατάσταση. Το ύφος; Dooooommmmmmm, βαρύ και μελαγχολικό. Το “Theory of Consequence” θα μπορούσε να βρίσκεται στο “Legend” αν δεν διαρκούσε μόνο δύο λεπτά και κάτι παραπάνω, οπότε αποτελεί ουσιαστικά τον προπομπό του εκπληκτικού single “ The Outcast”. Εδώ έχουμε το πιο «εύκολο» να αρέσει τραγούδι του δίσκου. Και όχι αδίκως. Mid-tempo ρυθμός, φλάουτο, τουμπερλέκι και οι δυο κόσμοι των Witchcraft (προ Legend και after Legend) συναντιούνται ιδανικά. Το δεύτερό του μέρος είναι ένα ξέσπασμα διαρκείας, της κιθάρας αλλά και του Magnus. Διαπιστώνει κανείς ότι ο Magnus δε φοβάται πλέον καθόλου να φωνάζει, να εξωτερικεύει την οργή του. Το δεκατετράλεπτο ομώνυμο “Nucleus” το τέταρτο τραγούδι του δίσκου, είναι αυτό που λέμε «σταθμός». Το τραγούδι (που μαζί με το “The Outcast” θα φέρνεις στο μυαλό σου όταν θα συζητάς για το άλμπουμ μετά από χρόνια. Χωρίζεται και αυτό σε δύο μέρη. Με το πρώτο να αποτελεί ένα ιδιόρρυθμο άκουσμα που δεν θυμίζει τίποτα άλλο παρά μόνο τους ίδιους. Ανοίγει με ακουστική κιθάρα και στην συνέχεια μια «θεία» μελωδία θα χαρακτηρίσει το υπόλοιπο κομμάτι. Κάποτε είχα διαβάσει (ή ακούσει δε θυμάμαι) ότι την καλή μουσική την καταλαβαίνεις γιατί αισθάνεσαι ότι την γνωρίζεις σα να ήταν πάντα εκεί. Η επαναλαμβανόμενη μελωδία του “Nucleus” εμπλουτίζεται με γυναικεία φωνητικά, τη σπαρακτική ερμηνεία του Magnus, τα υπέροχα εναλλασσόμενα σόλο στην κιθάρα και στην κατάληξή του με «ακορντεόν». Πραγματικά είναι σα να περίμενε τον Magnus να το συνθέσει.
Το υψηλό επίπεδο των συνθέσεων θα συνεχιστεί με τα “ An Exorcism Of Doubts” (blues επιρροές), “ The Obsessed” (Black Sabbath Vol  4 περιόδου) και το “ To Transcend Bitterness” (σαν καλό περίσσευμα του Legend). Και κάπου εκεί με το “Helpless” μια doom μπαλάντα κάπως συνηθισμένη και πιο ειδικά το δεκαεξάλεπτο “Breakdown” το πράγμα λιγάκι ξεχειλώνει. Και ενώ είναι αξιόλογα τραγούδια, ειδικά το δεύτερο (με super ακουστική εισαγωγή) με το μονότονο riff και το ξεγύμνωμα του Magnus στους στίχους, με τόσο μεγάλη διάρκεια είναι τόσο εσωστρεφές που δεν αγγίζει εύκολα, όπως αντίστοιχα έκανε το «Dead end” στο Legend, και καταντά κουραστικό.
Το κλείσιμο με το “Chasing Rainbows” είναι συμπαθέστατο αφού έχουμε να κάνουμε με άλλη μια Legend σύνθεση, αρκετά κατώτερη βέβαια.
Σίγουρα η αναμονή άξιζε και το άλμπουμ εντέλει είναι το ακριβές όραμα του Pelander όπως αυτός επιθυμεί και μας το μεταφέρει. Το καινοτόμο και συγκλονιστικό “Legend” δεν επαναλαμβάνεται. Γι’ αυτό κι εγώ κρίνω ότι πιο σωστό είναι να δώσω στο “Nucleus” δυο βαθμολογίες. Η πρώτη είναι σε σύγκριση με τον προκάτοχό του και η δεύτερη με όλους τους άλλους.

7/10
8/10




Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Rockwave festival: Lana del Rey (9), Allah Las, Iratus, Daphne and the Fuzz, The Cave Children @ 19.7.16 Terravibe

Η Lana del Rey έδωσε ένα υπέροχο show σε ένα amazing κοινό, ένα live που το νιώσαμε different than anywhere else. Υπό το σεληνόφως βεβαίως...

Για άλλη μια φορά η NET PLANET μας κάνει την τιμή να βρεθούμε στο Rockwave, για να παρακολουθήσουμε την Lana del Rey και το συγκρότημά της.
Δεύτερη φορά που βρίσκεται στη χώρα μας μέσα σε μόλις 3 χρόνια (και τότε πάλι στο Rockwave), η 30χρονη pop star αποτελεί εγγύηση για ένα καλό show. Η ενημέρωση από τον Σπύρο παρόλαυτα για την προ τριετίας εμπειρία είναι λίγο αποκαρδιωτική. Το κοινό μου λέει ήταν υπέροχο και φανατισμένο, όμως δυστυχώς δεν της έβγαινε καθόλου η φωνή... ίσα που ακουγόταν. Οπότε λοιπόν θα αποζημίωνε με το show της υποθέτω. Ναι μου λέει είναι καλή στο περπάτημα... Ωχ λέω από μέσα μου, την πατήσαμε.
Οι οικογενειακές υποχρεώσεις μου επέτρεψαν να παρακολουθήσω μόνο την Lana del Rey και έτσι έχασα κατά σειρά τους: The Cave Children, Daphne and the Fuzz, Iratus και Allah Las. Οι πληροφορίες μου λένε ότι στην καλύτερη περίπτωση ο κόσμος αντιδρούσε σαν να βρίσκεται σε καφετέρια περιμένοντας την εμφάνιση της headliner.
Έτσι λοιπόν, λίγο μετά τις 10:00 και μπροστά σε ένα κοινό (7-8 χιλιάδων) εμφανώς μειωμένο σε σχέση με την προηγούμενη φορά, που όμως παραληρούσε σαν η Μαλακάσσα να είναι τιγκαρισμένη, συνέβη ένας απίθανος συνδυασμός γεγονότων. Το στόμα του Σπύρου έκλεισε μην μπορώντας να συνεχίσει το σχολιασμό του για την προηγούμενη εμφάνισή της, και το δικό μου άνοιξε και έμεινα να χάσκω με αυτό που αντίκρυζα και κυρίως με αυτό που άκουγα.
Και ως γνωστόν η εισαγωγή σε ένα live είναι η μισή συναυλία, έτσι το “Cruel World” μας έβαλε κανονικά στον κόσμο της Lana del Rey. Και φάνηκε ότι είχε όρεξη αφού μόλις εμφανίστηκε στη σκηνή ακολουθώντας την τοποθέτηση των μουσικών και των δυο χορευτριών της, εν μέσω παραληρήματος του κοινού είπε: “Its amazing. I can’t believe we are back again. And it feels so good like the last time. Totally different than anywhere else”. Τιμητική δήλωση για ένα κοινό που σε αρκετές στιγμές της σχεδόν ενενηντάλεπτης εμφάνισης που ακολούθησε, κάλυπτε με τις κραυγές του τον ήχο της συναυλίας. Με το “Cruel World” λοιπόν και το αιθέριο και νωχελικό της στυλ η Lana del Rey απέδειξε πως και φωνή έχει αλλά και το συγκρότημα για να υποστηρίξει με υψηλού επιπέδου παίξιμο την μουσική της. Με ένα μπλε φόρεμα και τις απαλές κινήσεις των χεριών της που αρκετές φορές στη συνέχεια συγχρονιζόταν με τις 2 χορεύτριες, δημιούργησε μια ατμόσφαιρα ερωτική και ρομαντική που χάρη και στη δυνατή ένταση του ήχου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και επικολυρική. Φανταστείτε λοιπόν ότι είμαστε στο πρώτο τραγούδι και παραμιλάω. Τι ακολούθησε; Σταθερά το ίδιο επίπεδο για τη μουσική, πολύ (μα πολύ) χάιδεμα των μαλλιών της, ανεβάσματα φρυδιών και χαμόγελα, και η μαγική της φωνή (ε ναι) να μας χαρίζει απλόχερα όλες τις επιτυχίες της και από τα τέσσερα άλμπουμ της «Blue Jeans”, “Ultraviolence”, “High by the beach, “Born to die”, “Honeymoon”, “Video Games”, “Summertime Sadness”, “Yayo” (μόνη με την κιθάρα της).
Πραγματικά για κάποιον σαν εμένα που δεν είμαι φαν και απείχα πολύ από τον μέσο όρο του νεανικότατου κοινού (γύρω στα 20) η εμφάνισή της θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αψεγάδιαστη. Εάν έλειπαν 2-3 υποδεέστερες συνθέσεις (πχ. το “Lolita”) για τα γούστα μου πάντα, όντως η βραδιά θα έπαιρνε με ευκολία αυτό τον τίτλο.
Εντέλει, όταν αποχωρούσαμε υπό το φως του φεγγαριού, αναρωτήθηκα. Ή εγώ γέρασα και μαλάκωσα και βλέπω τα πράγματα με άλλο μάτι, ή η Lana del Ray έδωσε όντως ένα υπέροχο show με την (ξαναλέω) μαγική της φωνή. Έδωσα σε δευτερόλεπτα την απάντηση δια της ατόπου απαγωγής. Εφόσον το πρώτο αποτελεί ουτοπία, δεν θα γεράσω ποτέ (μιλάω για την καρδιά ως γνωστόν), άρα ναι η Lana έδωσε ένα υπέροχο show. Κοίτα να δεις που ανυπομονούμε για την επόμενη επίσκεψη...

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Τα καλύτερα hard rock και metal άλμπουμ του 2015


1. Avatarium -The Girl With the Raven Mask 

Είναι φανερό πλέον πως τα ηνία στους Avatarium τα κρατάει η Jennie Ann Smith. Και ναι λοιπόν, το doom παντρεύεται τη folk ψυχεδέλεια και το αποτέλεσμα είναι ένα εθιστικό αριστούργημα. Συμπεριλαμβάνει το “Pearls And Coffins” (ακούστε εδώ) που με το “Crazy Eyes” του Νο 9 είναι τα δύο τραγούδια που άκουσα πιο πολύ το 2015. Θυμηθείτε το review εδώ


      2.Ghost-Meliora


    Οι Ghost καθιερώνονται ως ένα από τα μεγάλα group. Δεν υπάρχει εισιτήριο επιστροφής. Βαδίζουν για live σε μεγάλες αρένες και παραμένουν τόσο occult και metal όσο δέκα vintage μπάντες μαζί! Διαβάστε την παρουσίαση του άλμπουμ εδώ.

      3. Mondo Drag Mondo Drag


      Δίσκος για λιώσιμο. Η ρυθμική βάση των Blues Pills πριν την γνωστή εξέλιξη και τη γνωριμία με την Elin (βλ. κυκλοφορία ομώνυμου) κυκλοφορεί αυτό εδώ το αριστούργημα ψυχεδελικής hard rock όπου του φάντασμα του Jon Lord μπήκε στο studio και έπαιξε τα πλήκτρα. Τσεκάρετε εδώ


      4. Iron Maiden - The Book of Souls

     Η μεγαλύτερη μπάντα heavy metal όλων των εποχών, από ξεγραμμένη μεταμορφώνεται σε ξαναμμένη και μας χαρίζει απλόχερα τραγούδια για headbanging και ανατριχίλα. Περιλαμβάνει και το “Empire of the clouds”, τα είχαμε πει και αναλυτικά στην κριτική. Διαβάστε εδώ.


        5. Horisont - Odyssey


      Οι Horisont με το 5ο τους άλμπουμ αλλάζουν κατηγορία και με τούτο εδώ το scifi και σε μεγάλο βαθμό concept άλμπουμ τους, ενώνουν τους Priest  με τους Thin Lizzy όπως κάνανε και πριν, ενισχύοντας όμως κατά πολύ τα progressive στοιχεία στη μουσική τους και με μια παραγωγή κρύσταλλο! Απόδειξη το δεκάλεπτο ομώνυμο, εδώ



       6. Grusom - Grusom

    Ντεμπούτο από μια βέλγικη παρέα, το οποίο με δυσκολία «βγήκε» από το mp3. Rock ατμόσφαιρα, σκοτεινοί και (απ’ ότι μπορώ να καταλάβω) διεστραμμένοι στίχοι και ένας θεατράλε αλητάμπουρας στο μικρόφωνο. Για άλλη μια φορά όπως και στους Mοndo Drag παραπάνω, τα πλήκτρα ορίζουν το τελικό άκουσμα. Πάρτε μια γεύση εδώ



       7. Uncle Acid & the deadbeats – The Night Creeper

      Οι Uncle Acid δεν καβαλάνε το καλάμι. Η επιτυχία δεν τους άλλαξε, αντίθετα τους βελτιώνει ως μουσικούς έστω και εάν το 4ο τους άλμπουμ “The Night Creeper”, δεν πιάνει το επίπεδο του “Blood Lust” (απίθανο να συμβεί ούτως ή άλλως). Σόλο για κλάμα και η αίσθηση ότι είσαι ο Jack the Ripper στο Λονδίνο και σφάζεις αβέρτα, είναι οι βασικές αλλαγές. Κατά τα άλλα τα γνωστά. οι Black Sabbath με τον Lennon στα φωνητικά (θυμηθείτε την ανταπόκριση του live στο An εδώ).

   
      8.Τhunder – Wonder Days

     Παλιά δεν ενδιαφέρθηκα για αυτούς και να που τώρα στα γεράματα (τα δικά τους, εγώ ως γνωστόν είμαι young at heart) σήκωσαν μπαϊράκι. Από τα καλύτερα comeback που έχω ακούσει ever. Θυμηθείτε το review εδώ 


    
      9.The Exploding Eyes Orchestra - I
     
     Τα 5/7 των Jess and the Ancient Ones, κάτι σαν το προσωπικό project της Jess, μεγαλουργεί. Κινηματογραφικό το αποτέλεσμα και για εμένα το καλύτερο τραγούδι του 2015. Crazy Heart. Ακούστε το εδώ.

       
        
          10. The Devil and The Almighty Blues - The Devil and The Almighty Blues
  
    Αν σας αρέσει το doom σας, να μπλέκετε με τα μπλουζ σε μονότονα (με την καλή έννοια) σατανικά riff τότε οι The DAAB θα γίνουν το νέο σας αγαπημένο μυστικό. Έξι τραγούδια μεγάλης διάρκειας και η παγωμένη Νορβηγία αποκτάει την πιο σπουδαία τεξανή της φάρμα! Δώστε βάση εδώ

     11. The Sword - High Country

      Μπήκε στη λίστα την τελευταία στιγμή και εφόσον έχει λάβει τις λιγότερες ακροάσεις, συγκριτικά με τα υπόλοιπα. Τι κι αν ο τσιμεντόλιθος έγινε τούβλο; Τι κι αν οι πατεράδες Sabbath παραχώρησαν τη θέση τους στις επιρροές των The Sword, Thin Lizzy και ZZ Top. Εδώ έχουμε μια από τις περιπτώσεις που ο ήχος μαλάκωσε, η μπάντα κουρεύτηκε (όχι όλοι) και όμως το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό και η αλλαγή οδηγεί σε συνθετική ανάσταση. Σε αντίθεση με άλλα παραδείγματα στη metal ιστορία (όπως όταν οι Metallica έβγαλαν το “Load” που προσωπικά θεωρώ πάτο σε σχέση με το παρελθόν τους). Ακούστε εδώ





 

ΤΣΙΚΛΙΚ