Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Pelander – Time (2016) Folk




Ο Magnus Pelander, ιδρυτικό μέλος και master mind των Witchcraft (“Legend”, “Nucleus”), “χτύπησε” για δεύτερη φορά μέσα στο 2016 με τον πρώτο προσωπικό-ακουστικό του δίσκο.
Με τη φωνή του δημιουργού του σε εξαιρετική κατάσταση, το “Time” συγκλονίζει με την αμεσότητά του. Η ακρόαση του άλμπουμ είναι σα να μπαίνετε στο στούντιο που ηχογραφούσε ή σα να βρίσκεται ο ίδιος στο χώρο σας, ξεδιπλώνοντας τις απαισιόδοξες /προσωπικές ιστορίες του με τη θαυμάσια folk μουσική του. Ακουστικές κιθάρες, έγχορδα και πιάνο, με την προσθήκη γυναικείων φωνητικών σε καίρια σημεία των συνθέσεων, θα ενθουσιάσουν τους φίλους της καλής μουσικής γενικότερα.
Αυστηρά χειμωνιάτικο άκουσμα, αξίζει να μαθευτεί από ευρύτερο κοινό (οι fan των Witchcraft το λατρεύουμε ήδη).
Στη χειρότερη περίπτωση, έστω για το 10λεπτο τραγούδι/συμφωνία που λέγεται “Precious Swan”.
Άλμπουμ κάθαρση.

9/10


Aκούστε το “Irony of man” εδώ




Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Crazy Horse part 2


Το παρακάτω άρθρο δημιουργήθηκε κατά απαίτηση των αναγνωστών του blog, δηλαδή των ανδρών αναγνωστών. Εμ, για την ακρίβεια αυτών που μένουν Αθήνα, και πιο συγκεκριμένα αυτών που σύχναζαν στην Crazy Horse. Για να είμαι  απολύτως ακριβής, κατά απαίτηση του Σπύρου, μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, η συνέχεια του πιο πολυδιαβασμένου άρθρου του blog μέχρι στιγμής (όντως) είναι γεγονός. Εξάλλου, πως θα μπορούσε να εξαντληθεί με δέκα μόλις τραγούδια ο μουσικός πλούτος που παιζόταν στα decks της Crazy Horse κάθε Παρασκευοσάββατο. Για όσους δεν γνωρίζουν σε αυτού του είδους τα μαγαζιά το πρόγραμμα ακολουθεί μια συγκεκριμένη ροή παρουσιάζοντας διάφορα είδη της rock και metal μουσικής, συχνά ξεκινώντας με ήπιες στιγμές και αφού σκληρύνουν σταδιακά τον ήχο μέχρι εκεί που δεν πάει (!) (εξαρτάται τον dj) καταλήγουν σε classic και alternative μουσικές.
Έτσι λοιπόν, μετά το πρώτο αυθόρμητο και συγκινησιακά φορτισμένο μέρος, εδώ θα εξετάσουμε κάποια classic hard rock κομμάτια. Το πιθανότερο (αν έχουμε και πάλι ξεσηκωμό) θα ακολουθήσει και τρίτο μέρος, με δέκα από τα πιο σκληρά κομμάτια του προγράμματος της Crazy.
1.            Black Betty / Ram Jam
Αν στις αρχές του προγράμματος (γύρω στις 12.00) δεν ακουγόταν από τα ηχεία το Black Betty, τότε ήσουν σε άλλο μαγαζί. Υπάρχει πιο ιδανικός τρόπος να φτιάξεις το κέφι του κόσμου; Ακούστε εδώ
2.            Mexican / Babe Ruth
Όταν έπαιζε το Mexican, αισθανόσουν ότι άκουγες (και χόρευες) ένα τραγούδι που πιθανόν να μην γνωρίζει ο υπόλοιπος πλανήτης. Από τότε φυσικά έχει γίνει πολύ πιο γνωστό,  ενώ εγώ έλιωνα τα Allstarakia μου για ένα original βινύλιο, το οποίο και τελικά βρήκα στην Ιπποκράτους. Ακούστε εδώ
3.            The Chain / Fleetwood Mac
Το Chain είναι ένα αριστούργημα. Απλά ακούστε το. Αυτή η εισαγωγή, αυτό το μπάσο… αυτά τα φωνητικά, δεν γίνεται να επαναληφθούν. Ακούστε εδώ
4.            Hideway / Cockney Rebel
Μόνο ποιότητα στην Crazy Horse και ο Steve Harley και η παρέα του δεν θα μπορούσε να λείπουν. Από το ντεμπούτο του συγκροτήματος “The Human Menagerie”. Ακούστε εδώ
5.            Sympathy / Uriah Heep
Ένα σχετικά παραγνωρισμένο συγκρότημα που ανήκει στην ίδια κατηγορία με Led Zeppelin και Black Sabbath, από άποψη ευρηματικότητας, πρωτοτυπίας και προσφοράς στον ευρύτερο χώρο του rock/heavy metal. Το “Sympathy” και το “Sunrise” είναι τα τραγούδια τους που δε έλειπαν ποτέ. Ακούστε εδώ
6.            I'd Love To Change The World / Ten Years After
Εικοσιπέντε και βάλε χρόνια πριν γίνει ringtone γνωστής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας,  ο ύμνος των Ten Years After μας ταρακουνούσε επί μονίμου με τις συνεχείς αλλαγές του. Alvin Lee respect. Ακούστε εδώ
7.            Sympathy for the devil / Rolling Stones
Στο αιώνιο ερώτημα Beatles ή Rolling Stones, απαντώ με ευκολία The Beatles αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω την ΤΕΡΑΣΤΙΑ προσφορά των Rolling Stones. Από τα τουμπερλέκια της εισαγωγής, η πίστα γέμιζε και όλοι συνοδεύαμε τον Mick Jagger στο στίχο “Please allow me to introduce myself”. Αξέχαστα τα γυναικεία φωνητικά. Ακούστε εδώ
8.            Telegram / Nazareth
Ένα τραγούδι, που ανήκει στην ίδια κατηγορία με το “Song Dance” των Pavlov's Dog. Έντεχνο hard rock για σκεπτόμενο ακροατήριο, τότε που οι Nazareth ήταν μεγάλοι, με ένα φινάλε αλά Queen και Status Quo. Παραδόξως, αν και ζητήθηκε έντονα, δεν το έπαιξαν στο Λυκαβηττό στις αρχές των ‘90s. Ακούστε εδώ
9.            Black Night / Deep Purple
Από τα καλύτερα τραγούδια των Deep Purple. Δεν περιγράφω άλλο. Ακούστε εδώ
10.          Touch Too Much / AC/DC
Μοναδικό,με φοβερή κλιμάκωση. Ακούστε εδώ


Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

1000mods (10), Naxatras (9) @ 21.1.2017 Piraeus Academy



Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που είχε βρεθεί στο live του '13, όπου οι 1000mods supportάρανε τους (πρόσφατα διαλυμένους και επανασυνδεδεμένους ?) Graveyard. Είχα ικανοποιηθεί τόσο μετά το τέλος της εμφάνισης τους που είχα ξεχάσει (έστω προσωρινά) το κυρίως πιάτο! Η σκληρή δουλειά και οι δύο δίσκοι που ακολούθησαν το ντεμπούτο τους , το rock Vultures” και η πρόσφατη δισκάρα “Repeated exposure to…”(No10 στην Best of λίστα για το ’16) , τους έχουν κάνει πλέον ένα μεγάλο Ευρωπαϊκό stoner όνομα. Και τι πιο όμορφο για να το γιορτάσουν, πριν από την headline Ευρωπαϊκή περιοδεία τους, από ένα live best of στην πρωτεύουσα!
Ότι θα γίνει sold out το ήξερα. Δεν ήξερα όμως το επίπεδο του show , την ένταση της συμμετοχής του κόσμου και το ότι ιπτάμενες νεαρές θα κάνανε crowd surfing σε διάφορα σημεία του club. Το Piraeus Academy γεμάτο από νωρίς (μέχρι τέρμα στον τοίχο πίσω!), και οι Naxatras διέλυσαν οποιαδήποτε αμφιβολία για το hype γύρω από το όνομα τους. Φοβερή κιθάρα (σαν δύο!), ψυχεδελικοί ρυθμοί, και τα ελάχιστα φωνητικά του μπασίστα μας προσέφεραν ένα υπέροχο show για περίπου 50 λεπτά. Οι Θεσσαλονικείς έχουν λαμπρό μέλλον.

10 παρά τέταρτο και το κοινό αδημονεί, ενώ ένα μεγάλο σεντόνι θα καλύψει όλη την σκηνή. Η μπάντα ανεβαίνει και ξεκινάει παίζοντας το “Claws” πίσω από το πανί,. Κόκκινος φωτισμός συναγερμού, το σεντόνι πέφτει και το κοινό παραληρεί. Ήταν και το μοναδικό κομμάτι που το μπροστινό μέρος του κοινού έμεινε σχετικά σταθερό. Με το “Loose” δημιουργήθηκε pit για να μην ξανακλείσει ποτέ. “Road to burn”, “Vultures”, “Above179”, “Low”, The son”, 7 Flies”, μερικοί από τους ύμνους που ακολούθησαν και από τα τρία άλμπουμ τους, (σχεδόν) ισόποσα μοιρασμένα.
Το κοινό ήταν δικό τους και αυτοί από την πλευρά τους χαρούμενοι, ευγνώμονες αλλά και αμήχανοι με τις διαστάσεις που πήρε η βραδιά. Βόμβα το “El Rollito”, ενώ στο “Vidage” έγινε κάτι που είχα να ζήσω από τις θρυλικές εμφανίσεις των Ramones στο Ρόδον. Όλο το μαγαζί από άκρη σε άκρη, χοροπήδησε και σπρώχτηκε καταδικάζοντας τους να το παίζουν για πάντα και να είναι το απόλυτο highlight των συναυλιών τους.

Σε κάτι λιγότερο από δύο ώρες, και αφού μας ευχαρίστησαν “πάρα πάρα πολύ” αρκετές φορές, μας άφησαν με ένα τεράστιο χαμόγελο και την βεβαιότητα ότι από εδώ και πέρα κάθε φορά θα είναι τουλάχιστον έτσι όπως αυτή της εικοστής πρώτης Ιανουαρίου 2017.Και για εμάς και για αυτούς!


 
 

ΤΣΙΚΛΙΚ