Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Bone Τomahawk (2015) Drama, Horror




Τέσσερις άντρες θα ξεκινήσουν από τη μικρή τους πόλη για να σώσουν τους απαχθέντες συμπολίτες τους από κανίβαλους τρωγλοδύτες.
Το σενάριο της ταινίας λαμβάνει χώρα στην Άγρια Δύση. Μετά το φιλμικό αξιοπερίεργο Ravenous (1999) –αν δεν το έχετε δει πλιζ κάντε το άμεσα- άλλο ένα γουέστερν με θέμα τον κανιβαλισμό έφτασε στις μεγάλες και μικρές οθόνες προς τέρψη των απανταχού horror fans αλλά και κάθε σινεφίλ που θα εκτιμήσει μια αργά εξελισσόμενη δραματική περιπέτεια.
Το Bone Tomahawk διαρκεί  132 λεπτά και είναι χωρισμένο σε τρία μέρη. Το πρώτο μέρος είναι η εισβολή του σκοταδιού στο φως, το δεύτερο είναι το ταξίδι και το τρίτο η αντεπίθεση του φωτός στο σκοτάδι. Παίρνοντας ως δεδομένο ότι έχουν έναν ουσιαστικά υπερφυσικό και βάρβαρο αντίπαλο και για να τονιστεί η ήδη τεράστια διαφορά μεταξύ του “πολιτισμένου” και του άγριου κόσμου, οι πρωταγωνιστές διακατέχονται από υψηλά επίπεδα ηθικής, αγωνιστικότητας, πίστης και αυτοθυσίας. Στην άλλη πλευρά η κόλαση. Έτσι απλά.
Η ταινία είναι αργή (ίσως υπερβολικά για όσους δεν είναι προετοιμασμένοι), με καλογραμμένους διαλόγους, ζεστό ανθρώπινο χιούμορ και διακατέχεται στο μεγαλύτερο μέρος της από ένα βαρύ πέπλο απαισιοδοξίας και ματαιότητας. Είναι τόσο παράτολμη και απελπιστικά δύσκολη η αποστολή των τεσσάρων, που μόνο ένα θαύμα θα βοηθήσει για ένα αίσιο αποτέλεσμα. Θα συμβεί όμως ποτέ;
Το Bone Tomahawk αποτελεί έναν κινηματογραφικό άθλο αλλά και έναν οδηγό για όλους τους νέους σκηνοθέτες δημιουργούς. Με μόλις 21 μέρες γυρισμάτων και το εξαντλητικό (για τα επίπεδα της Hollywoodιανής βιομηχανίας) budget του 1,8 εκ. δολαρίων, ο S.Craig Zahler παραδίδει ένα πρότυπο γουέστερν τρόμου και καταγράφεται ως ένας σπουδαίος αφηγητής.
Όσο για το cast είναι όνειρο και όλοι δίνουν άριστες ερμηνείες.
Kurt Rassel: O εμβληματικός και ανθρώπινος σερίφης.
Richard Jenkins: Βοηθός Σερίφη, say no more – απολαύστε τον.
Matthew Fox: Ο ιππότης – εκδικητής.
Patrick Wilson: Ο θεοσεβούμενος σύζυγος που πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του.
Lili Simmons: Ως η σύζυγος που έχει απαχθεί, τα πάει περίφημα στο σχετικά σύντομο ρόλο της, με πολύ δυνατές ατάκες!
Το Bone Τomahawk είναι η horror έκπληξη που πρέπει να δείτε.

8/10
Δείτε το trailer εδώ





Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Agatus – The Eternalist (2016) Heavy metal




Πέρασαν 14 ολόκληρα χρόνια από την προηγούμενη κυκλοφορία των Agatus.
Με το “The Eternalist” ακολουθούν φόρμες κλασικού metal αφήνοντας πίσω τις πολύ καλές black metal κυκλοφορίες, και δημιούργησαν τον καλύτερο heavy metal δίσκο για το 2016.
Ο The dark (φωνητικά, κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα) βασίζεται στην εξαιρετική κιθαριστική δουλειά και στην Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Α παραγωγή. Οι επιρροές είναι εμφανείς και αρμονικά δεμένες. Warlord, Iron Maiden, Priest, progressive rock, ενώ σε λίγα σημεία υπερισχύει ξεκάθαρα το black metal.
Μουσική που ατσαλώνει και πωρώνει με έξοχες μελωδίες και εναλλαγές.
Έτσι πρέπει να είναι το heavy metal, δυναμικό και λυρικό συνάμα, επιβλητικό και συναισθηματικό.
Ως οπαδός του 80’s metal, είμαι σίγουρος ότι με αυτό τον τρόπο έγραψε την υπέροχη μουσική του ο The dark, ως οπαδός.
Κλείνοντας, να σημειωθεί ότι ο ήχος των ντραμς (Vorskaath) είναι θαυμάσιος , ενώ στο ηχητικό σύνολο προσθέστε και έντονο το ελληνικό στοιχείο (είπαμε Warlord) και μια τζούρα ανατολής.
Λόγω απουσίας ενός μεγάλου σε διάρκεια κομματιού (άνω των 6-7 λεπτών), αρχικά θεωρούσα ότι θα ήταν αυτό που θα έκανε την διαφορά για να είναι τέλειος ο δίσκος. Όταν συνειδητοποίησα ότι όλος ο δίσκος είναι ένα ΜΕΓΑΛΟ κομμάτι, τότε κατάλαβα ότι πρέπει να βαθμολογήσω (για πρώτη φορά) όπως παρακάτω.
Ότι είδος metal κι αν προτιμάτε, ακούστε το “The Eternalist”, αγαπήστε το, και διαδώστε το.

10/10

Ακούστε το ομώνυμο εδώ









Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Hannah Williams and the Affirmations (9) 17.12.16 Gazarte




Η καλύτερη σύγχρονη soul φωνή (because I say so), στο καλύτερο venue in the world (because she says so!).
Η Hanna Williams χαίρει εξαιρετικής προβολής από τον υπέροχο σταθμό Pepper 96.6, την οποία φυσικά αξίζει και με το παραπάνω. Με πρόσκληση του Pepper λοιπόν, βρέθηκα στο Gazarte, μετά από αρκετά χρόνια.
Ανακαινισμένο, αποτελεί ένα venue υψηλής αισθητικής (πέτρα, φωτισμός, ήχος) και ίσως το καλύτερο του κόσμου (!!) όπως η ίδια η Hannah Williams υποστήριξε και επανέλαβε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της όμορφης Σαββατιάτικης βραδιάς που μας επιφύλαξε!
Από τις 10.30 έως τις 12 και κάτι, μας παρουσίασε τα hit της μεγάλης πρώτης της κυκλοφορίας του ’12 (όπως το εκρηκτικό “Work it out” και το rockn soul I am a good woman”) καθώς και τα τραγούδια του νέου της άλμπουμ “Late nights & heartbreak”.
Χαρακτηριστικά άνετη και επικοινωνιακή με british humor (“You look wonderful, English people look like shit!”) και με νέα καλοκαρδισμένη μπάντα τους Affirmations, κατάφερε στην μιάμιση ώρα που βρέθηκε στη σκηνή να με κάνει να καταλάβω ότι έχει χάρισμα! Μιλάμε για μια φωνή αδάμαστη, συγκλονιστική, με τρομερές ικανότητες!
Ουκ ολίγες φορές τα έχασα πραγματικά…. Όσο για το συγκρότημα, ήταν όλοι τους άψογοι (αν και έλειπε παντελώς η χορευτική ευλυγισία από το horns section), με κορυφαίο τον εντελώς hooligan (με την καλή έννοια) british face μπασίστα.
Ως η τελευταία στάση της περιοδείας, όπως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, το συγκρότημα έδωσε το κάτι παραπάνω. Δυο απρογραμμάτιστα encore (το τελευταίο μόνη της με το πιάνο…) και τα κεφάτα sing along αντρών – γυναικών που ζητήθηκαν, όντως μας έδωσαν κάτι να θυμόμαστε.
Τεράστια στιγμή για τον γράφοντα, η διασκευή στο “Dazed and Confused” των Led Zeppelin, όπου τον ρόλο του Jimmy Page, έπαιξαν τα πνευστά. Ανατριχίλα!
Και τότε γιατί βαθμολογώ με εννιά, θα αναρωτηθείτε. Μα γιατί σε καμιά περίπτωση δε χόρτασα και γιατί είχε μόλις 5 cd προς πώληση στο φινάλε (ο Βόλος φταίει…), και έτσι εκ των πραγμάτων κατοχυρώνω την παρουσία μου και την επόμενη φορά που θα βρεθεί εδώ.
Μακάρι να είναι σύντομα.


ΤΣΙΚΛΙΚ