Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Uncle Acid and the deadbeats, This is nowhere 11.04.14 An club



Επιτέλους! Επιτέλους μια μπάντα πάνω στην δημιουργική της νιότη! Επιτέλους με προσιτό εισιτήριο και στον κατάλληλο χώρο! Μα επιτέλους με καλό ήχο και εκρηκτική απόδοση! Κυρίες και κύριοι οι Uncle Acid and the deadbeats ήρθαν, είδαν, ενίκησαν!
Βροχερή η Παρασκευή της 11/4/2014.  Ήδη από τις 21:00 που άνοιξαν οι πόρτες, καμιά 30αριά άτομα ήταν συγκεντρωμένα έξω από το An club στη Σολωμού. Η επιλογή του χώρου, ειδικά όταν κατέβηκα τα σκαλιά και οι αναμνήσεις επέστρεψαν, θεωρώ ιδανική για το συγκεκριμένο συγκρότημα. Δεν θυμάμαι πριν πόσα χρόνια βρέθηκα στο συγκεκριμένο club, και δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερο comeback. Πρώτη αναφορά πρέπει να γίνει στον κόσμο που γέμισε ασφυκτικά κάθε σημείο γύρω από την μικρή σκηνή του An club. Όπως συνηθίζουμε με τον συνοδοιπόρο Σπύρο σε πολλές περιπτώσεις, θα μιλήσω με ποσοστά. Γύρω στο 40% αποτελούταν από κοπέλες και μάλιστα (για άλλη μια φορά – βλ.Graveyard) νεαρής ηλικίας. Το γυναικείο φύλο γνωρίζει και ακούει psychedelic rock doom λοιπόν. Το υπόλοιπο 60% που συνόδευε το 40% (είπαμε θα μιλήσουμε με ποσοστά, όλα κι όλα) ήταν μουσάτοι! Ναι μουσάτοι! Άντε καμιά τριανταριά να ήταν με μουστάκια και με μεγάλη προσπάθεια μπορεί να εντόπιζες και 10 άτομα που είχαν πρόσφατα χρησιμοποιήσει ξυραφάκι. Δεδομένου ότι παραβρεθήκαμε γύρω στα 500 άτομα (τίγκα!), κάντε τους υπολογισμούς και βρείτε το ποσοστό των ξυρισμένων. Η απόλυτη μειοψηφία. Όπως και να’χει, με μούσια ή χωρίς, όλοι ήξεραν γιατί βρέθηκαν στο An club και περίμεναν με ανυπομονησία να ξεκινήσει το live.

Ανοίξανε οι Θεσσαλονικείς This is nowhere με την ατμοσφαιρική και κατά κύριο λόγο space-psychedelic rock μουσική τους. Με λιγότερα stoner στοιχεία, πολλή παραμόρφωση στην κιθάρα, γλυκά-υπνωτιστικά φωνητικά, ο ήχος της μπάντας βασίζεται στα 2 (!) μπάσα και τις μεγάλες σε διάρκεια παραισθησιογόνες συνθέσεις. Το 50λεπτο που βρέθηκαν στη σκηνή ήταν σαν ένα ταξίδι των από όσο κατάλαβα 3 συνθέσεων. Με απίθανα ξεσπάσματα σε κάποια σημεία, αλλά και κάποια πιο βαρετά μέρη (λίγα να το πούμε), κέρδισαν δίκαια το χειροκρότημα του κόσμου που είχε σχεδόν γεμίσει τα πάντα γύρω από την σκηνή. Το λιγότερο μπορούν να χαρακτηρισθούν ενδιαφέροντες ενώ και ο ήχος τους ήταν σε καλό επίπεδο.

Μετά από ένα μικρό διάλλειμα, μέσα σε επευφημίες ο θείος Acid και η παρέα του βρέθηκαν στην σκηνή για να κάνουν ένα τσεκ στα όργανα τους και να γίνουν οι τελικές ετοιμασίες πριν την εμφάνιση τους. Το κλίμα επιβεβαίωσε το αρχικό μου προαίσθημα, ότι δηλαδή θα γίνει φοβερό live. Οι Uncle Acid and the deadbeats, πήραν κεφάλια από το πρώτο κομμάτι “Mt.Abraxas” από το τελευταίο τους άλμπουμ “Mind Control”. Επιθετικότητα, ενέργεια, head banging και εξωπραγματική απόδοση. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε αμέσως και οι Εγγλέζοι (όλοι μουσάτοι και αυτοί πλην του μπασίστα) συνέχισαν σε εξοντωτικούς ρυθμούς για την επόμενη 1 ώρα και είκοσι λεπτά περίπου. Παθιασμένος ρυθμός και πολύ μικρά διαλλείματα μεταξύ των κομματιών , με άψογο ήχο (ίσως μόνο τα φωνητικά να έπρεπε να είναι λίγο πιο πάνω) και το doom rock γνώρισε μεγαλεία αυτό το βράδυ. Τα παίξανε όλα. Εντάξει όχι και τους τρεις δίσκους τους αλλά τα καλύτερα από αυτούς. Θα αναφέρω όλο το set list που μας άλλαξε τα φώτα: Mt.Abraxas, Mind crawler, Crystal spiders, I’ll cut you down, Death’s door, Poison Apple, Valley of the dolls, Over and over again, Vampire circus, 13 Candles, Withered hand of evil, Desert Ceremony.
Encore δεν υπήρξε ποτέ. Και τι να το κάνεις όταν η εμφάνιση είναι οδοστρωτήρας και σε αφήνει άφωνο. Όταν η εικόνα των 4 evil Εγγλέζων, που αφιερώνουν τραγούδια στον Charles Manson και την Sharon Tate , θα κάνει πολύ καιρό να σβήσει από την μνήμη σου. Οι Uncle Acid and the deadbeats πέρασαν σαν τυφώνας από την σκηνή του An club. Πωρωμένοι με την μουσική τους , άξιοι συνεχιστές του Sabbathiκού ήχου, μας έκαναν να περιμένουμε το επόμενο άλμπουμ και  την αντίστοιχη περιοδεία. Όσοι ήμασταν εκεί θα παραμιλάμε καιρό και θα “διαφημίζουμε” την καθηλωτική αυτή εμφάνιση.
Απολογισμός: Όρεξη, ένταση, ποιότητα, πάθος. Ποιος είπε ότι μόνο τα γερόντια έρχονται για live στην Ελλάδα; Ρωτήστε τον θείο από την Αγγλία, κάτι θα ξέρει.


Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Και ο μήνας έχει 7 - Απρίλιος 2014



1. My baby - Take it as a warning (Soul blues)
Ολλανδική blues soul αντεπίθεση. Ντεμπούτο με τον τίτλο "Loves Voodoo". Η δεσποινίς στα φωνητικά τα σπάει , με τη βοήθεια των ξεσηκωτικών συνθέσεων. Αντιπροσωπευτικό κομμάτι για το ύφος του δίσκου.

2. Nick Waterhouse - It No3 (Rythm & Blues)  
Με το "Time's all gone" του 2012 ήμουν σίγουρος ότι τηλεμεταφέρθηκε στο ΄66 και ηχογράφησε. Με το "Holly" που βγήκε τώρα, κατάλαβα πως αποφάσισε να μείνει εκεί. Κολλητικό , χορευτικό και το δάκτυλο στο repeat. Το καλοκαίρι δεν χάνεται με τίποτα στο φεστιβάλ του Εν Λευκώ.

3. Purson - Leaning on  bear (Psychedelic rock)
1o single από το "Τhe circle and the blue door". Η Rosalie Cunningham όταν δεν κυκλοφορεί ως μάγισσα , παίζει φοβερή κιθάρα. Sos: ο πληκτράς είναι μορφή. Για φίλους των seventies, ειδικότερα Black Sabbath και Curved Air. Τους τελευταίους τσεκάρετε τους, μπάντα διαμάντι.

4.
The chaw - The road (Psychedelic blues rock)
Ψυχεδελικά ηχοτοπία, ατμόσφαιρα western, αργό και σκοτεινό κομμάτι. Από ένα δίσκο με εξωφυλλάρα και με φωνητικά και πλήκτρα που ξεχωρίζουν.

5. Allisson Thrash - Do you come with the drink (Blues)
Από τον ομώνυμο δίσκο, κλασσική μπλουζιά, με αυτό τον απίθανο τίτλο. Να πούμε κι άλλα;

6.
Soul Movers - Piece o'me (Soul blues)
Απλή soul, απλό σόλο και απλά χαλαρώστε. Σε live εκτέλεση.

7. Laurence Jones - Foolin' me (Blues rock)
Πιτσιρικάς που κρατάει το πνεύμα του Rory ζωντανό. Γρήγορο riff κα φωνητικά που θυμίζουν τον θεό. Σε κάτι live στο youtube του δίνει και καταλαβαίνει.
 


Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Gamma Ray, Rhapsody of Fire 29.03.14 Stage Volume 1


 Gamma Ray 1990 Πεδίο του Άρεως. Λόγω προβλήματος με την άδεια λειτουργίας του “Ρόδον” το πρώτο live των Gamma Ray στη χώρα μας πραγματοποιήθηκε στο Πεδίο του Άρεως. Από τις πρώτες συναυλιακές εμπειρίες του γράφοντα και τις καλύτερες ever, εφόσον η μπάντα είχε μόλις κυκλοφορήσει το ντεμπούτο της “Heading for tomorrow” το οποίο και παρουσίασε ολόκληρο (!) (+ τα γνωστά Helloween – πανζουρλισμός) με απίστευτη όρεξη και ζωντάνια.
Ο Kai Hansen είχε μόλις αποχωρήσει από τους Helloween και στα δικά μου μάτια αυτός πλέον θα συνέχιζε το πνεύμα και το στυλ του μεγάλου αυτού συγκροτήματος. Με τους Helloween καλώς ή κακώς (μάλλον το δεύτερο), από τότε έκοψα κάθε επαφή. Οι Gamma Ray ευτυχώς δεν με διέψευσαν και τουλάχιστον για την δεκαετία που ακολούθησε (με την αποχώρηση του Ralph Scheepers στα φωνητικά να μεσολαβεί και τον Kai να τα αναλαμβάνει) συνθετικά και συναυλιακά (’91 + ’97 “Ρόδον”) συνέχισαν δυναμικά, κυκλοφορώντας μεταξύ άλλων και το διαμάντι του power metalLand of the Free”.
Αξέχαστη η φάση το 1997 με τον Kai, να ανεβαίνει στην πλαϊνή “σκεπή” του Ρόδον, πάω από το κοινό, κραυγάζοντας “Heavy Metal” λαμβάνοντας ομοίως την απάντηση από το κατάμεστο club για κανα 5λεπτο, σε μια πιο heavy πεθαίνεις εκτέλεση του “Heavy Metal is the law”.
Tο 2014, μετά από αρκετές αλλαγές μελών, κάμποσες ψιλοάκυρες κυκλοφορίες κι 5-6 ακόμη επισκέψεις στη χώρα μας με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα, οι Gamma Ray κυκλοφορούν το “Empire of the Undead” και βγαίνουν σε περιοδεία.
Ακούγοντας το album, δυστυχώς θεωρώ ότι θα αρκούσε πλέον οι Gamma Ray να αποτελούν μια τίμια και επιτυχημένη touring band. Επιτηδευμένο album και φτιαγμένο με μεγάλη προσπάθεια για να μιμηθεί παλιές επιτυχίες του Kai.Έχει από όλες τις περιόδους πάντως .Θέλετε Walls of Jericho; Έχει. Keeper II; Έχει.  Land of the Free; Έχει. Μέχρι και κλαψομπαλάντα για όλους έχει. Πρώτη κρυάδα το album λοιπόν. Πάμε στο live.
Νέος χώρος στο κέντρο της Αθήνας, το Stage Volume 1 γέμισε με “μέταλλα” όλων των ηλικιών. Ο χώρος θυμίζει στοά και δεν είναι και ακριβώς επιτυχημένη η διαμόρφωσή του σε live stage, ενώ και ο ήχος ήταν αδύναμος και μακρινός, έως και κακός. Αυτό τουλάχιστον στη μέση του club γιατί όσο έβγαινες προς τα έξω ο ήχος (ειδικά στις κιθάρες) παραδόξως βελτιωνόταν. Πρώτο live ήτανε πάντως, επιφυλάσσομαι για τον ήχο στο επόμενο.
Οι Rhapsody of Fire ήταν σαρωτικοί και απρόσμενα άρτια στημένοι και εντυπωσιακοί! Με τον χαρισματικό frontman τους, Fabio Leone σε μεγάλη φόρμα, παρέδωσαν μαθήματα αγνού power metal, αψεγάδιαστα παιγμένου. Ξεσήκωσαν το κοινό, προκάλεσαν moshpit και wall of death (αμάν!) λες και ήμασταν σε thrash συναυλία, και έπαιξαν ένα best of του πομπώδους, ταχύτατου και επικού power metal τους. Η εμφάνισή τους ήταν εμφάνιση headline και αυτό αποδείχτηκε και από το ότι τουλάχιστον τα ¾ από το κοινό είχαν εκστασιαστεί. Και όσο για τους κάποιους όπως εγώ που δεν γνωρίζω καλά την καριέρα τους, σίγουρα θα τους τσεκάρουν μετά από αυτή την καταιγιστική αλλά μικρή (1 ώρα) λόγω support εμφάνιση.
Gamma Ray στη σκηνή και “Avalon” από το νέο άλμπουμ. Μέτριο, αδύναμο και αδικαιολόγητα μεγάλο σε διάρκεια, το κομμάτι μας κρύωσε μετά και από την εμφάνιση των Rhapsody of Fire. Ακολούθησε το Hellbent (νέο άλμπουμ), και στη συνέχεια ο κόσμος ζεστάθηκε λίγο με το κλασικό “Heaven can wait” όμως σε καμιά περίπτωση οι αντιδράσεις δεν ήταν αντάξιες της φήμης των Gamma Ray. Ακολούθησαν δυο παλιά κομμάτια ακόμη (Razorblade Sigh, Tribute to the Past), ενώ μετά από ακόμη δυο νέα τραγούδια (όχι, δεν τα λέω, δεν έχει νόημα) φτάσαμε σε ένα αρκετά μεγάλο και αχρείαστο drum solo. Μέχρι εδώ το live ήταν κάτω του μετρίου. Ένας “στημένος” Kai Hansen, χωρίς νεύρο και επαφή με το κοινό, με συνεχή προβλήματα στην κιθάρα του, και μια μπάντα ασύνδετη και διεκπεραιωτική, που απλά εκτελούσε τα κομμάτια. Στο δεύτερο μέρος τα πράγματα βελτιώθηκαν λίγο αφού εκτός από νέα κομμάτια, παίχτηκαν και τρεις ύμνοι από το “Land of the free” (το ομώνυμο, το μισό “Rebellion in Dreamland” και κλείσιμο με “Man on Mission”).Και πάλι δεν τα έπαιξαν όπως τους αξίζουν. Encore με το κατά λαϊκή απαίτηση Ride the Sky (δεν πρέπει να έχουν φύγει και ποτέ χωρίς να το παίξουν) και τα “To the Metal” και “Send me a sign”.
Αν ήμουν 16 χρονών όπως τότε στο Πεδίο του Άρεως υπάρχει μια πιθανότητα να έλεγα και κάτι καλό. Εδώ που τα λέμε για να κάνουμε και λίγη πλάκα ο Dirk Schlachter που είναι το μοναδικό μέλος από τις αρχές των 90’s που παραμένει στην μπάντα μαζί με τον Kai, έχει βελτιωθεί σε φυσική κατάσταση. Πραγματικά ανεξήγητο.
Όμως πλέον έχω απαιτήσεις από έναν ηγέτη και πρωτομάστορα του power metal. Και δεν είναι μεγάλες και τρανές. Να κυκλοφορεί αξιοπρεπείς δουλειές και να μην απογοητεύει στην σκηνή. Πλέον δεν καταφέρνει κανένα από τα δυο. Μου φαίνεται ότι όλη η φάση είναι πλέον αγγαρεία για αυτόν.
Απολογισμός: Η φανέλα των Gamma Ray παραμένει βαριά αλλά δυστυχώς άδεια.
ΥΓ: Αφού ο δίσκος είναι φόλα, αφού ο Hansen είναι πλέον 51, αφού το ψιλοπερίμενα ότι δεν τραβάει, μπορεί να αναρωτηθείτε γιατί πήγα στην τελική. Πολύ απλό, είχα πρόσκληση (να σαι καλά Γιώργο!) και ελπίδα να περάσω τέλεια.

 





ΤΣΙΚΛΙΚ