Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Big Nose Attack, Mr Highway Band, 7-Οdds 22.1.16 Gagarin


Οι Big Nose Attack μεγαλώσανε και δυναμώσανε, σε ένα Gagarin που απείχε πολύ από το να γεμίσει. Till the next time guys…

Στις 22 Γενάρη του οι Big Nose Attack θα έκαναν την επίσημη παρουσίαση του νέου τους δίσκου τους “69” στο Gagarin. Μετά και την επιτυχημένη πρώτη τους Ευρωπαϊκή περιοδεία  και με την συνδρομή των 7 odds και των Mr Highway Band, η βραδυά προμηνυόταν καυτή. Οι προσδοκίες μου πολύ υψηλές αφού θα τους έβλεπα για 4η φορά , με τις προηγούμενες τρεις να ακολουθούν σταθερά ανοδική πορεία σε απόδοση και πρώτη ως headliners, άρα μεγαλύτερη διάρκεια απόλαυσης. Η πρώτη μου επαφή μαζί τους ήταν ως support στους Blue oyster cult (θυμηθείτε εδώ την ανταπόκριση) όπου το classic ροκ κοινό που είχε κατακλύσει το Gagarin αρχικά σάστισε αλλά χειροκρότησε. Support στους Blues Pills ένιωσα ότι είναι πιο σίγουροι για τον εαυτό τους και στο Rockwave αποδείξανε ότι δυο άτομα μπορούν να διασκεδάσουν 10.000 κόσμου και γιατί όχι να τζαμάρουν και να αφιερώνουν στον BB King σε ένα μεγάλο mainstream φεστιβάλ. Θα περίμενε κανείς ότι με τη σκληρή δουλειά και την ποιοτική blues rock τους το Gagarin θα γέμιζε και από μέσα μου το ευχόμουν. Όμως μόλις 300 (max) νοματαίοι συγκεντρώθηκαν για να παρακολουθήσουν αυτή τη δυνατή τριπλέτα της εγχώριας ροκ σκηνής. 


Οι 7-Odds (7) για 40 λεπτά μας χόρτασαν garage επιθετικές συνθέσεις με αποκορύφωμα τη διασκευή στο Run to your mama των Goat που μας είχαν επισκεφθεί τον Οκτώβρη που μας πέρασε (ανταπόκριση εδώ). Με σαφή μουσική κατεύθυνση υπήρξαν στιγμές που ακούγονταν σαν οι Dead Kennedys να παίζουν ψυχεδέλεια ενώ φανερή ήταν και η επιρροή των Fuzztones στον ήχο τους. 
Οι Mr Highway Band (6) κινούνται σε εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση και παίζουν ένα είδος επικής americana με hard rock βέβαια δυναμική και τις ανάλογες κιθάρες. Ψαρωτικοί σε αρκετά σημεία αλλά και με ανέμπνευστες αλλαγές μέσα σε κάποια τραγούδια, θεωρώ  ότι είναι σε καλό δρόμο για να τελειοποιήσουν την συνολική τους εικόνα. 

Οι Big Nose Attack (6) έπιασαν την υψηλή γνωστή απόδοσή τους, είχαν καλή σκηνική παρουσία και έπαιξαν ένα μεγάλο set list όπου την τιμητική του είχε το νέο άλμπουμ ’69. Θα πείτε όλα καλά λοιπόν… αλλά όχι ακριβώς. Έκαναν ένα λάθος αντίστοιχο αλλά εκ διαμέτρου αντίθετο με τους Black Keys στο Rockwave.
Δυνάμωσαν τον ήχο υπερβολικά (της κιθάρας για να είμαστε ακριβείς), σε τέτοιο βαθμό που η φωνή του Boogieman ακουγόταν ελάχιστα. Και αν οι ικανότητες στην κιθάρα του frontman του διδύμου είναι αυτές που πάντα εντυπωσιάζουν, χωρίς να ακούγονται καθαρά τα φωνητικά του, τα τραγούδια δεν είχαν αρχή μέση και τέλος. Γεγονός που αφαίρεσε την αλήτικη και συνάμα μαγική ατμόσφαιρα που μας προσφέρουν. Μέρος του κοινού αντιδρούσε γενικά θετικά, όμως και ένα μεγάλο μέρος του (συμπεριλαμβανομένου και εμού) ένιωσε αμηχανία μπροστά σε αυτή την ηχητική επίθεση και εντέλει αδιαφορία. Κόσμος μπαινόβγαινε και κόσμος μίλαγε, ενώ όπως προανέφερα πολλοί παρακολουθούσαν και θαύμαζαν. Αφού έπαιξαν και μια καρα heavy διασκευή στο “Foxy lady”,  στο τέλος και στα απαραίτητα encore φιλοξένησαν στη σκηνή τον Πέτρο Τσεκούρα και το theremin ενώ για φινάλε ο Boogieman μας έπαιξε με πλαστικό γιουκαλίλι. Όσο για τον Little Tony, σε όλο το σετ διατήρησε την σταθερότητά του και έπαιξε δυναμικά όπως πάντα. Ο απολογισμός της βραδιάς μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Ίσως φταίνε οι αρχικές προσδοκίες, ίσως και ο λίγος κόσμος σε σχέση με το τι αξίζουν, σίγουρα όμως μεγάλο ρόλο έπαιξε ο εκκωφαντικός ήχος. Αυτό τον ήχο έπρεπε να είχαν οι Black Keys στη Μαλακάσσα και όχι τα παιδιά στο Gagarin
Κλείνοντας και για να μην παρεξηγηθώ, τίποτα δεν μπορεί να μειώσει την καλλιτεχνική αξία των Big Nose Attack, όμως μιλώντας σαν οπαδός σας και όχι σαν πουρόκερ-ειδήμονας-συναυλιάκιας, ρε παιδιά δεν κερδίσατε νέους φίλους αυτό το βράδυ. Παίζοντας τόσο δυνατά προβληματίσατε λιγάκι τους παλιούς.
Εις το επανιδείν λοιπόν, μέχρι το επόμενο ραντεβού μας που όπως συνηθίζεται σε αυτές τις καταστάσεις θα τα “ξαναβρούμε”. Είμαι σίγουρος.

ΥΓ. Θα τα πω, όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί αξίζει. Η Σοφία προτίμησε 7odds που όπως δήλωσε ξέρουν τι παίζουν, ενώ θεωρεί ότι οι Mr Highway Band έχουν δουλειά ακόμα, έως ότου καταλήξουν στην ακριβή μουσική τους ταυτότητα. Σωστά διαπίστωσε ότι οι ΒΝΑ βγάζουν ήχους 5μελούς μπάντας ενώ έκανε και εμάς (και την Κατερίνα), τους πικραμένους να περάσουμε καλά (βοήθησαν και οι μπύρες!) Να μας ξανάρθεις.









 

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Νίκος Ξυδάκης – 16/1/2016 Ρυθμός Stage



Παρασκευή μεσημέρι, χτυπάει το τηλέφωνο. Η φίλη μου η Κατερίνα μου λέει ότι έχει κερδίσει προσκλήσεις για το Νίκο Ξυδάκη και αν μ’ ενδιαφέρει να πάω με την παρέα της. Της απάντησα: «Δεν ξέρω, να το σκεφτώ και να σου απαντήσω πιο μετά…»

Ο Νίκος Ξυδάκης είναι ένας εξαιρετικός συνθέτης. Αυτό νομίζω το γνωρίζουν όλοι. Έχουμε ακούσει τραγούδια που ξέρουμε ότι έχει γράψει αλλά και άλλα που δε γνωρίζαμε ότι είναι ο συνθέτης τους. Το σημαντικότερο είναι ότι ο Νίκος Ξυδάκης είναι Καλλιτέχνης, είναι ένας Δον Κιχώτης της μουσικής αλλά και της ζωής. Με ένα γλυκό πρόσωπο, μια ζεστή φωνή αλλά και με κορμοστασιά, παράστημα, κομψότητα, σε κάνει ταυτόχρονα να νιώθεις ότι έχει το απόμακρο του καλλιτέχνη αλλά και τη ζεστασιά ενός δικού σου ανθρώπου. Είναι ευγενικός, με πολύ χιούμορ και φυσικά φαίνεται ότι απολαμβάνει αυτό που κάνει.
Ο τίτλος της μουσικής του παράστασης είναι «Τα Λαθροδιάσημα», ένας νεολογισμός τον οποίο είχε εφεύρει ο Κωστής Παπαγιώργης, και αναφέρεται στα τραγούδια εκείνα που δεν έχουν ακουστεί ιδιαίτερα σε συναυλίες του Ξυδάκη και που δεν είναι τόσο γνωστά στο ευρύ κοινό. Η παράσταση είχε δύο μέρη. Στο πρώτο ακούστηκαν τα πιο έντεχνα, τα πιο «κουλτουριάρικα» κομμάτια, και στο δεύτερο ακούσαμε τα πιο γνωστά και μάλλον πιο «λαϊκά» τραγούδια του συνθέτη. Το βασικό όργανο καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης ήταν το κανονάκι. Ένα όργανο με υπέροχο ήχο που σε γεμίζει νοσταλγία για χαμένες πατρίδες και σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές. Σε πολλά σημεία της παράστασης ο Νίκος Ξυδάκης είχε στραμμένο το βλέμμα του πάνω στον μουσικό, Πάνο Δημητρακόπουλο σαν να «κρεμόταν» απ’ τα δάχτυλά του ή σαν να περίμενε να του δώσει τον τόνο και συνάμα το έναυσμα για ν’ αρχίσει το τραγούδι.
Ακούστηκαν τραγούδια όπως: «Σπέσιαλ Ελλάς»,  «Χαβαλεδιάρικο», «Μένω με την μάνα μου», «Νέρων», «Η ρωγμή του χρόνου», αρκετά από τον δίσκο «Η εκδίκηση της γυφτιάς», όπως το «Τρελή κι αδέσποτη» το οποίο ο Ξυδάκης ξεκίνησε με ήπιο τόνο και στη συνέχεια ακούστηκε ο γνωστός ήχος, το «Βρέχει στην εθνική οδό» του οποίου μας διηγήθηκε και την ιστορία, δηλαδή πως το έγραψε ο Μανώλης Ρασούλης… Και μιας και τον ανέφερα, ο Ξυδάκης τον επικαλέστηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της παράστασης, άλλοτε διηγώντας μας πως γράφτηκε κάποιο τραγούδι κι άλλοτε περιγράφοντας χιουμοριστικά περιστατικά εκείνες τις ατελείωτες ώρες που περνούσαν μαζί. 
Θα τολμούσα να πω ότι ο Νίκος Ξυδάκης έχει και κάτι από περφόρμερ, μιας και μιλούσε αρκετά, αναφέρονταν στους συνεργάτες του, αφηγείτο διάφορες ιστορίες που αφορούσαν στα τραγούδια που ακούγονταν, απολάμβανε στην κυριολεξία αυτό που έκανε και σου έδινε την εντύπωση πως και είχε μια επαφή με το κοινό αλλά και ταυτόχρονα κρατούσε την απόσταση της σκηνής!

Ο Ξυδάκης συνοδεύονταν από δύο νεαρούς καλλιτέχνες, τον Ηλία Βαμβακούση και τον Απόστολο Ρίζο, και οι δύο με καλές φωνές και αγάπη για τη μουσική, και από τη Μελίνα Τανάγρη, η οποία δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είπε τέσσερα τραγούδια εκ των οποίων και το γνωστό σε πολλούς «Έρωτα μου αγιάτρευτε», που όμως θεωρώ πως ελάχιστοι γνωρίζουν ότι το έχει γράψει ο Νίκος Ξυδάκης· για μένα ήταν μια από τις εκπλήξεις της βραδιάς! Άλλη μια έκπληξη ήταν η εξαιρετική εισαγωγή του τραγουδιού «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια» αλλά και η διασκευή του Πάνου Δημητρακόπουλου στο «Χαμόγελο της Τζοκόντα» με το κανονάκι του να αποτελεί ένα πραγματικό «όπλο» μουσικής και μελωδίας!
Πριν κλείσω, να σας πω και δυο λόγια για τη μουσική σκηνή Ρυθμός Stage. Είναι ένας φιλόξενος χώρος, ανοικτός προς τη σκηνή απ’ όλα τα σημεία, έχει άνετους διαδρόμους ανάμεσα στα τραπέζια για να κινείσαι με ευκολία, καλό εξαερισμό (ιδανικό για εμένα που μ’ ενοχλεί αρκετά ο καπνός) και φυσικά όσον αφορά στη μουσική, με καλό ηχητικό αποτέλεσμα. 
 Εάν λοιπόν σας αρέσει έστω και λίγο ο Νίκος Ξυδάκης, μην το σκεφτείτε καθόλου! Θα βρίσκεται τα δύο επόμενα Σάββατα, 23 & 30 Ιανουαρίου στον ίδιο χώρο και θα σας χαρίσει μια ξεχωριστή μουσική βραδιά, η οποία είμαι σίγουρη πως θα σας μείνει αξέχαστη!

Καλή διασκέδαση!
Jojo


 

ΤΣΙΚΛΙΚ