Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

The Cult – Love (1985) Hard rock, Gothic, Indie



Όλοι έχουν ακούσει έστω μια φορά στην ζωή τους τα “She sells Sanctuary” και “Rain” των The Cult.
Συμπεριλαμβάνονται και τα 2 σε ένα άλμπουμ που αγαπώ, σε ένα άλμπουμ αψεγάδιαστο, από ένα συγκρότημα που δίψαγε για επιτυχία και δημιούργησε κατ΄εμέ την καλύτερη του μουσική και με τον καλύτερο ήχο! Το “Love” κυκλοφόρησε το 1985 και ακολούθησε το συμπαθές ντεμπούτο “Dreamtime”. Έφτασε στο Νο4 στα βρετανικά charts , έβγαλε 3 single (“She sells Sanctuary”, “Rain”, “Revolution”) και έχει πουλήσει παγκοσμίως περί τα 2.500.000 αντίτυπα. Το “Love” παρόλη την μεγάλη σχετικά διάρκεια του είναι Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ο! Έχει καθαρή παραγωγή σαν τα γάργαρα νερά, μουσική gothic-post punk που όμως συνεχώς λοξοκοιτάζει προς το hard-rock.Οι κιθάρες του Duffy θυμίζουν πολύ περισσότερο τον The Edge των U2 παρά τον Angus όπως θα γινόταν στην συνέχεια, ενώ το rhythm section είναι απίστευτα δεμένο. Όσο για τα sexy-rock φωνητικά του Ian Astbury με τα άπειρα “Yeah” είναι το σήμα κατατεθέν του γκρουπ. Τεράστια έμπνευση, κανένα “filler” και μια αξιέπαινη συνοχή καθορίζει τον δίσκο . Εκπληκτική η αίσθηση ελευθερίας που αποπνέει, ικανή να κάνει έναν τσοπερά και ένα Curά (οπαδό των The Cure) να βρεθούν στο ίδιο μαγαζί και να τα σπάσουν μαζί!
Ας σταθούμε κλείνοντας στην επική μπαλάντα “Brother Wolf Sister Moon”για να καταλάβετε τι στίχους έγραφε το δίδυμο Astbury-Duffy.
And the wind will blow my fears away
Will dry my tears away
And dry my tears away
And dry my tears away
Embrace the wind with both arms
Stop the clouds dead in sky
Hang your head no more
And beg no more”

Κλασσικό, διαχρονικό , αξεπέραστο, το “Love” είναι το breakthrough album των The Cult.
Μετά από δύο χρόνια, οι The Cult θα γνωρίσουν τον Rick Rubin και θα κυκλοφορήσουν το “Electric” (σαφής αναφορά στους AC/DC) αλλά αυτό είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.


Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

The eyes of my mother (2016) Horror, Drama



Η παιδική αθωότητα της Francisca θα καταστραφεί ολοσχερώς όταν η τραγωδία θα χτυπήσει την οικογένεια της. Θα εξελιχθεί σε μια πολύ σοβαρή και άρρωστη περίπτωση serial killer.
Τα πρώτα λεπτά και η γνωριμία μας με την Francisca και την οφθαλμίατρο μητέρα της είναι και τα μοναδικά συμβατικής αφήγησης. Από εκεί και πέρα ξεκινά μια ενοχλητική και ακραία περίπτωση art horror ταινίας. Κάθε πλάνο, με την θαυμάσια ασπρόμαυρη φωτογραφία, είναι άκρως προσεγμένο ενώ παράλληλα παρακολουθούμε πολλές σαδιστικές και torture porn σκηνές. Πολλές πληροφορίες χάνονται και από ότι φαίνεται τελικά δεν ενδιαφέρουν κιόλας, αφού η ταινία προχωρά σε διαφορετικά στάδια στον χρόνο χωρίς να δίνονται περαιτέρω εξηγήσεις. Αυτό δεν είναι φάουλ αφού στα μόλις 76 λεπτά που διαρκεί η ταινία, θα χωρέσει διψήφιος αριθμό σοκαριστικών και αρρωστημένων σκηνών , καθώς και όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε. Jump scare δεν υπάρχει ούτε ένα! Και έτσι πρέπει! Ο φυσιολογικός τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται η μια ακρότητα μετά την άλλη, καθώς και αρκετές σκηνές που κόβονται για να υποθέσουμε την βαρβαρότητα τους, ισοδυναμεί με 100 jump scares τύπου Conjuring 2 (θα το κράζω μέχρι το 2020…)
Η πρώτη ταινία του Nicolas Pesce, δείχνει ένα αποφασισμένο νεαρό δημιουργό με σαφές καλλιτεχνικό όραμα που θα μας απασχολήσει πολύ στο μέλλον (ήδη έχει “κλείσει” για το reboot του “The Grudge”).
Δεν πρόκειται φυσικά ούτε για το horror αριστούργημα της δεκαετίας όπως υπερβολικά παρουσιάζεται σε κάποια reviews αλλά σίγουρα για μια άκρως ενδιαφέρουσα art horror ταινία για υποψιασμένο και με γερό στομάχι κοινό..
 

7,5/10 

Δείτε το τρέιλερ εδώ

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Wonder Woman – (2017) Adventure, Fantasy



Δεν είναι και λίγες οι super ηρωίδες που έχουν εμφανιστεί στον κινηματογράφο μετά από την ανάλογη διαδρομή στην Comic ιστορία (Electra, Catwoman, Supergirl κ.α.). Τους αναλογεί όμως ελάχιστο μερίδιο σε σχέση με τους άντρες super ήρωες, και συνήθως οι ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστούν είναι οριακά άνω του μετρίου.
Η Wonder Woman μετά από μια εμφάνιση στο “Batman v Superman:Dawn of Justice”, ήταν σαν να απαιτούσε να γίνει ταινία, όντας το πιο σημαντικό κομμάτι της μέτριας και μεγαλεπήβολης συνάντησης των δυο super ηρώων.
Η πρωτοεμφανιζόμενη στο είδος σκηνοθέτιδα Patty Jenkins (“Monster”) δεν τα πάει καθόλου άσχημα. Έχει όμως ένα τεράστιο ατού στα χέρια της. Και αυτό δεν είναι άλλο από την πρωταγωνίστριά της.  Η Gal Gadot είναι κομμένη και ραμμένη για το ρόλο. Τα εφέ είναι υψηλού επιπέδου, το σενάριο κρατάει το ενδιαφέρον με το ανθρωπιστικό του μήνυμα, η αναπαράσταση της εποχής του Α’ παγκοσμίου πολέμου είναι εκπληκτική. Αναμενόμενα όλα, με τέτοιο budget.
Η ταινία όμως δεν θα είχε αυτή την επιτυχία αν δεν πρωταγωνιστούσε η Gal Gadot, που ειδικά στο δεύτερο μέρος πραγματικά κλέβει την παράσταση και μεταμορφώνεται στην Wonder Woman, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τους (κατά τ’ άλλα πολύ καλούς) Β’ ρόλους και τις εκρήξεις. Μόνος παράταιρος (όχι κακός) για το μέγεθός του ως ηθοποιός, o David Thewlis.
Μια ενδιαφέρουσα και πολύ σημαντική προσθήκη στο πάνθεον των super ηρώων, το “Wonder Woman” σίγουρα θα έχει αρκετά ακόμη one woman show σαν αυτό εδώ του 2017.

7/10

ΤΣΙΚΛΙΚ