Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Arrival (2016) Sci Fi, Drama, Thriller


Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στον Καναδό Dennis Villeneuve. Με εξαίρεση το ιδιαίτερο εσωστρεφές και υποτονικό Enemy, ότι έχει κάνει από το 2010 και μετά, είναι κορυφαίο. Όσκαρ σεναρίου για το “Incendies”, δυνατό αστυνομικό θρίλερ, το “Prisoners” και σκοτεινή, δραματική περιπέτεια με το “Sicario”.
Χαρακτηριστική η αφηγηματική του ικανότητα και οι σκηνοθετικές του αρετές, με αποτέλεσμα μια απλή ιστορία να μετατρέπεται σε αριστούργημα (ειδικά στο “Sicario”).
Στο “Arrival” δοκιμάζεται για πρώτη φορά στο δύσκολο και πολυδουλεμένο είδος της επιστημονικής φαντασίας (Sci Fi). Και είναι τόσο καλή η ταινία, που του ανατέθηκε να σκηνοθετήσει τη συνέχεια του “Blade Runner”, όταν η υπόθεση και μόνο για την δημιουργία sequel (ασχέτως συντελεστών) αποτελούσε ένα ιερόσυλο-κακόγουστο αστείο. Αυτό και μόνο λέει πολλά.
Στο “Arrival” εκμεταλλεύεται τα κλισέ του είδους για να αναδείξει την δική του μοναδική προσέγγιση που απέχει κατά πολύ και από τα εφετζίδικα Block Buster (“Independence Day”) αλλά και από σοβαρές Χολυγουντιανές προσπάθειες (“Contact”). Η επίσκεψη των εξωγήινων στον πλανήτη μας είναι μυστήρια και μεγαλειώδης. Η Louise Banks (εξαιρετική και παραδόξως απούσα από τις υποψηφιότητες των Oscar,  η Amy Adams) είναι η καλύτερη γλωσσολόγος και θα κληθεί από τη NASA να επικοινωνήσει μαζί τους ενώ το ίδιο κάνουν και άλλες χώρες στις οποίες έχουν προσγειωθεί τα επιβλητικά διαστημόπλοια.
Βοηθούμενος από ένα εξαιρετικό μουσικό σκορ, άκρως υποβλητικό και με τη γνωστή του ικανότητα, ο Villeneuve “χτίζει” ατμόσφαιρα από την αρχή. Οι συναντήσεις δε, με τους εξωγήινους προκαλούν φοβερή ένταση στον θεατή. Αυτό είναι το εύκολο κομμάτι στο οποίο αναδεικνύεται εντυπωσιακά καλός, παρόλο που πρώτη φορά καταπιάνεται με το είδος.
Η διαφορετικότητα του “Arrival” και αυτό που τελικά το κάνει τη σημαντικότερη Sci Fi ταινία της τελευταίας 20ετίας, είναι ότι ενώ πρόκειται για μια ταινία για εξωγήινους, όποιος την παρακολουθήσει θα θυμάται ότι αφορά τον άνθρωπο. Τον τρόπο λειτουργίας της επικοινωνίας μας, των γλωσσών του πλανήτη, την (ανούσια;) διαφορετικότητα των εθνών, την ζωή μας την ίδια εντέλει και το πώς εκμεταλλευόμαστε το χρόνο που μας δίνεται.
Σε περίπτωση που δεν παρακολουθείτε Sci Fi ή πιστεύετε ότι δεν θα σας αρέσει, ξεπεράστε το και δείτε το.
Είναι για όλους τους ανθρώπους.

9/10


Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Laura Marling – Semper Femina 2017 Folk, Folk Rock



Το γνώριμο ύφος της Laura Marling είναι και πάλι εδώ. Ευχάριστη, γλυκιά Folk από την παραγωγικότατη και σπουδαία, 27χρονη πλέον, τραγουδοποιό.
Τα κρουστά και η jazz λιτή μπασσογραμμή του “Soothing” με απογοήτευσε. Οι προσδοκίες μου για το νέο άλμπουμ, συμπεριελάμβαναν την εξέλιξη στην οποία είχε οδηγηθεί στον τελευταίο της δίσκο “Short Movie” (2015) που με είχε ενθουσιάσει. Περίμενα δηλαδή πιο πολύ ηλεκτρισμό και πειραματισμό. Η Laura λοιπόν, δεν βρίσκεται σε αυτή τη φάση πλέον και με το άνοιγμα του δίσκου ενημερώνει: “I need soothing” σαν να μου λέει “θέλω να χαλαρώσω”, ώστε να ηρεμήσω κι εγώ! Δεν ηρέμησα ούτε με το “The Valley” και ούτε με το “Wild Fire”, εφόσον οι προσδοκίες μου ήταν τόσο έντονες που δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με το κατά τ’ άλλα γνωστό και άψογο folk στυλ της Laura. “Ίσιωσα” με το “Dont pass me by” το οποίο εξέλαβα και πάλι σαν να μου απευθυνότανε και να μου λέει “μην προσπεράσεις το άλμπουμ”.Η προσθήκη της ηλεκτρικής κιθάρας και τα έγχορδα στο τέλος, δίνουν επιπλέον πόντους σε αυτό το τραγούδι, από το οποίο και μετά έγινε ολική επαναφορά. Το παιχνιδιάρικο “Always this way” και το επικό “Wild One” καθώς και τα “Next Time” και “Novel” που ακολουθούν, είναι ανώτερα των πρώτων τραγουδιών, ταυτόχρονα όμως με έκαναν να τα επανεκτιμήσω. Γλυκές, ταξιδιάρικες συνθέσεις, με την χαρακτηριστική φωνή της, (αχ αυτά τα τρεμοπαιξίματα…) και την ακουστική της κιθάρα, να ανεβάζει το σύνολο στο γνωστό επίπεδο που μας έχει συνηθίσει.
Η προσδοκία μου για μια πιο ηλεκτρισμένη δουλειά αναπτερώθηκε με το (pop) rock που κλείνει, το “Nothing not Nearly” και το υπέροχο solo του.
Εν κατακλείδι άλλη μια καλή κυκλοφορία, από την υπέροχη Laura Marling.

7,5/10


Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Throwback 2014: Relatos Salvages/ Wild Tales (2014) Thriller, Drama, Comedy



Για άλλη μια φορά οδηγήθηκα στην παρακολούθηση ταινίας μετά από σερφάρισμα στο IMDB. Η έρευνα λοιπόν με οδήγησε στο “Wild Tales” και αισθάνομαι πολύ τυχερός που παρακολούθησα μια σπονδυλωτή ταινία (6 short stories) που όμοιά της δεν έχω ξαναδεί. Χωρίς να είμαι φίλος του συγκεκριμένου τύπου ταινιών, είτε οι ιστορίες συνδέονται μεταξύ τους είτε όχι, πραγματικά χάρηκα γιατί οι 6 συγκεκριμένες ιστορίες θα μπορούσαν άνετα να σταθούν από μόνες τους. Τι κοινό τις συνδέει όμως?
Οι ακραίες εκφράσεις συναισθημάτων μετά από δυνατά γεγονότα. Η μετουσίωση σε πράξη της ατάκας που όλοι έχουμε πει “Άμα μου συνέβαινε αυτό θα σου έλεγα εγώ, θα… θα…”.
Στο Wild Tales όλοι οι πρωταγωνιστές θα προχωρήσουν και θα κάνουν αυτό για το οποίο θα γίνει ένα κλικ στο μυαλό τους και δεν θα μείνουν στα λόγια. Τι σημαίνει αυτό; Ότι έχουμε ένα πολύ δυνατό σενάριο που θα σας σφίξει κόμπο το στομάχι, θα σας κάνει να ταυτιστείτε (συνήθως) με την εκδικητική οργή των ηρώων και να αναρωτηθείτε γιατί οι Αργεντίνοι το κάνουν τόσο καλά.
Ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος Damian Szifron εμπλουτίζει τις ιστορίες του με μαύρο χιούμορ και μπόλικο σκοτάδι.
Αν σας αρέσει το καλό σινεμά, ο Ταραντίνο, ο εξαιρετικός (“9 βασίλισσες”, "Το μυστικό στα μάτια της") και συμπαθέστατος Ricardo Darin (πρωταγωνιστεί σε μια από τις 6 ιστορίες) και εάν θέλετε να δείτε πόσο στραβά μπορεί να πάει μια γαμήλια δεξίωση (η τελευταία ιστορία είναι over the top) τότε δείτε το “Wild Tales”.
Είναι αυτό ακριβώς που λέει και ο τίτλος του.

8/10




ΤΣΙΚΛΙΚ